Afscheid en overdracht nieuwe Nepal-groep

De volgende dag hebben we alles ingepakt en zijn we weer door Dogba gezegend. We liepen naar de school om de nieuwe Nepal groep op te wachten. We moeten de overdracht goed laten verlopen voor een zo best mogelijk resultaat. We hebben de werkplaats zo ingericht dat het ook door de school zelf gebruikt kan worden. Het hele dorp was gekomen en er hing een erg treurige sfeer. Veel dorpelingen en kinderen moesten huilen, en wij hielden het natuurlijk ook niet droog. Ik ben nog nooit zo snel en liefdevol opgenomen binnen een samenleving en het voelde echt als familie.

Er ontstond een heel rare sfeer omdat de andere groep maar niet arriveerde.

Uiteindelijk kwamen ze aan en hebben we de overdracht gedaan. Ik vond het zelf jammer dat dit gecombineerd moest met het afscheid omdat we de aandacht liever daar bij hadden. En dat gebeurde ook een beetje.

We kregen een bloemenkrans en een onvergetelijke herinnering. Er kwam een truck waar we onze bagage in konden dumpen en wij sprongen er zelf ook bij. De dorpelingen liepen nog een stuk met ons mee achter de truck aan, en we waren een hele tijd stil.

Laatste avond in Borna

Wat heb ik(en mijn groep) een ontzettend mooie tijd gehad in het dorp. De mensen zijn zo lief en begaan!

De laatste avond heeft de headmaster een feestavond voor ons georganiseerd. Er werd speciaal gekookt, er was muziek en veel mensen en kinderen uit het dorp waren erbij. Voor de vrouwen had hij henna en armbanden gekocht. In deze tijd van het jaar laat je hiermee zien dat je dit jaar nog niet trouwen gaat. En dat klopt, ;) dus werden we versierd door de meisjes vóór het eten. Heel voorzichtig tekenden ze onze handen en voeten vol en toen het eten op tafel stond leek het wel de normaalste zaak te zijn om gevoerd te worden vanwege onze henna-handen. Het voelde een beetje ongemakkelijk maar ze hadden er plezier in!

De muziek ging harder en het stond vol met kinderen die aan het dansen waren. De volwassenen konden helaas niet mee doen, omdat er net twee mensen in het dorp overleden waren. Dat voelde ook een beetje gek, maar ze vonden het kijken naar de gekke dansjes die we deden volgens mij best leuk..

Project wordt bekeken door overheid

Vandaag, na een harde werkdag, kwamen er mensen van het ministerie van onderwijs o.i.d. Het waren in ieder geval mensen van een zeer hoge kast en de headmaster wad ontzettend nerveus. Deze mensen gaan verschillende scholen af (zo'n 500) en beslissen daarna of er gesteund moet worden of niet.

Ze zouden ons project kritisch bekijken, het was bijna ongemakkelijk.. Er kwam geen positiviteit van af, ze konden alleen maar vertellen dat de hoeken rond moesten worden. Verder niets. Dus bleven we maar vriendelijk lachen en 'ja' knikken.

Daarna zouden ze bij de headmaster eten, feesten en overnachten. Want dat is dus schijnbaar wat ze doen en waar ze het 'voor' doen. De headmaster deed ontzettend zijn best om het ze op hun gemakt te stellen en ik vond het eigenlijk een beetje sneu.

Dit 'vrijgezellenfeestje' verliep wat traag (voor ons) met wat gedans en een paar lastige dronken 'onderwijsbazen'. Op dit moment realiseerde ik mij het meest hoe gaar het is om op zo'n manier met lagere kasten om te gaan..

De volgende dag was ik voornamelijk de meubelonderdelen aan het schilderen. Het is super leuk dat de kinderen komen kijken, willen helpen en wat Engels met je komen praten. Er stond een muziekbox in een ander lokaal die we tijdens het schilderen continue aan hadden. We nodigden de kinderen uit om mee te komen dansen, en hebben wel een uur staan springen en dansen! Drie meisjes lieten zelfs een ingestudeerd dansje zien en zongen daarbij volop! Het geluid trok veel kinderen in het dorp aan en ze gingen allen vol blijdschap met ons mee doen! Ik vond dit een van de mooiste momenten en de video volgt nog.. :)

Aankomst in Borna, Sindhupalchok

Dag 3; vandaag vertrokken we met een busje naar Borna, het mini dorpje in Sindhupalchok dat zwaar getroffen is door de aardbeving. De aardbeving bevond zich ook in dit gebied. Het was best een lange rit, maar hebben ons ogen uitgekeken. In het berggebied hebben we een aantal keren moeten wachten omdat ze mudslides op de weg aan het herstellen waren.

Eenmaal bovenop de berg werden we warm ontvangen door de baas van de school (die we headmaster noemen) en nog meer dorpelingen. We dronken thee en ontvingen een mooi sjaaltje met een boeddhistische tekst er op. Onze bagage werd gebracht en wij liepen de heuvel( wat ikzelf gewoon een berg zou noemen) naar beneden. We kwamen 3 schooltjes tegen waar we de meubeltjes voor gingen maken. Nog in aanbouw, maar de kinderen hadden nu toch vakantie. Het schooltje wat het laagst op de berg bevond, was de locatie waar we de werkplaats zouden opbouwen. Om ons heen begonnen kinderen zich te verzamelen die ons van een afstandje verlegen aanstaarden.

We liepen verder naar beneden, naar het huis van de headmaster. Want dat is waar we slapen. We werden met een warm welkom ontvangen. Er stond een oude man (noemen we Dogba) achter een tafeltje die ons zegende met een roze stip op ons hoofd en een bloem.

We kregen onze slaapplekken toegewezen. Prima kamers! We installeerde onze meuk en gingen aan tafel. Daar kregen we Dal bhat te eten. Rijst met een kommetje van linzensoep en aardappeltjes net koriander. Super lekker!

Ik heb jullie nog niet eens verteld wat de locatie betreft.. Nou, Prachtig! Om ons heen, overal heuvels met trappetjes van mais, rijst -en linzenvelden! Echt adembenemend! En er was rust, geen getoeter, geen stank, gewoon natuur! Hetgeen wat je hoort zijn watervallen, krekels en vogels..

Onze eerste indruk was ontzettend fijn, en het werd alleen nog maar fijner!

De volgende dag begonnen we, nadat we Dal bhat gegeten hadden, meteen aan de werkplaats. We maakte een grote werkbank en een kleinere waar je goed op kunt decouperen.

Dat verliep voorspoedig en met grote trek liepen we naar beneden om weer een bord Dal bhat te eten.

Daarna zijn we gelijk begonnen aan de meubeltjes. We merkten al dat het stroom er vaak af lag en probeerde daarom zo effectief mogelijk te werken.

Het is hier ook moesson, dus dan werkt het stroom niet vaak mee..

Ondanks dat we hebben gezegd dat we gewoon rustig aan moeten doen, werken we in een vlot tempo. Iedereen heeft zo zijn taak en we werken seriematig. Het gaat sneller dan verwacht! De mensen en kinderen in het dorp zijn nieuwsgierig en drie van deze mannen leren we het stukje bij beetje. Ze pakken het zeer snel op!

Van de meisjes in het dorp krijgen we(de dames) bloemen in ons haar.

Deze plek is echt heel erg mooi! Ik voel mij hier echt helemaal thuis! En als het regent, dan zijn alle paden rivieren en moet je extra oppassen waar je loopt. Bloedzuigers grijpen hun kans (gelukkig voel je wel eerst een klein steekje). Daarna spuit hij een verdovend middel in waardoor je niets merkt en na zo ongeveer 20 minuten laat hij weer los. Dit klinkt allemaal wel heel stoer maar ik had ze liever niet hoor.. ;)

Goed, de volgende dag wou de headmaster ons de berg op brengen. Te voet natuurlijk want het is hier erg stijl. Ik heb nog nooit zo'n mooie wandeling gemaakt! Boven dronken we een kopje thee (Nepali styl; veel suiker en jakmelk). Het begon hevig te regenen en de headmaster raadde ons aan, even bij zijn broer te schuilen, met jawel; een kopje thee. Dit was een heel rare ervaring want de gang liep door naar een deel van het huis wat helemaal plat lag door de aardbeving.

Ook het huis van de headmaster, waar we nu slapen, had eerst drie verdiepingen. Nu is er enkel slechts nog 1 etage; de BGG.

Ik vraag mij af waar zij nu eigenlijk slapen, maar ze zijn dus blijkbaar zò gastvrij dat ze zelf ergens anders gaan slapen.

Iedereen in dit dorp groet je hier. Dat zeggen ze namasté, en echt oprecht met een brede glimlach. Waarom doen we dat in Nederland niet allemaal?? Het is echt heel fijn om niet ontlopen te worden door ogen;)

Na ongeveer een week 3x per dag Dal bhat te eten zijn we superblij als we ei krijgen met noodles! Deze morgen kregen we rijstepap, dat is voor nu mijn lievelingseten! Daar drinken we thee bij (chai). Maar vitaminen krijgen we niet echt binnen.. Mijn mond zit vol aften, en we bestellen bij Asok ( een meubelmaker in leer, overigens ook vrijwilliger van een hogere kast) wat vitaminepillen.

Gister hebben we onze was gedaan. De headmaster vond het geweldig om ons 'Nepali styl' te leren wassen. Twee grote wasschalen namen we mee naar een geweldige plek. In Nederland zou je dit 'wellness' noemen..

Er stroomt een beekje water over een mooi uitgeholde steen, zodat er een volle stroom met water samenvalt. Zie foto..

Aankomst Kathmandu

hallo lieve mensen! Eindelijk even tijd gevonden om jullie te laten weten hoe het gaat! 10 juli vertrokken we uit Nederland en na een prachtige vlucht kwamen we om 6:00 uur (4 uur later dan in NL) aan. Het was er benauwd, het rook anders en het vliegveld leek meer op een antikraakpand dan wat anders..

We werden opgehaald door een busje en ontvangen met een krans van Afrikaantjes. Oranje staat voor rijkdom, het is dus een soort van cadeau naar het laat ook zien wie je bent. Onderweg naar ons hotel Mandap, wordt ik overtroffen door de stad Kathmandu.. Jeetje wat een drukte, geen verkeersregels, toeters hoor je continue( vraag mij af of het nog zin heeft) en totale chaos.. We kijken hoe onze taxichauffeur ons door de menigte van auto's, voetgangers en motoren wringt.. Het is bijna een soort van spelletje en het geeft een behoorlijke adrenaline kick.

Als ik door de straten loop, verwacht ik een cultuurschok, maar alles wat ik beleef voelt juist heel erg fijn. De mensen zijn erg gastvrij en te vertrouwen. Wel is de stad om je ogen bij uit te kijken! Overal lopen straathonden, stinkt het naar kak en er ligt overal afval. Best een groot contrast als je ziet hoe mooi de vrouwen hier (gekleed) zijn.

We bezoeken de Monkey Temple, een tempel waar je heel wat treeën voor op moet maar een prachtig uitzicht laat zien. Natuurlijk zijn hier behoorlijk wat apen en als ik onder een afdakje wil lopen waar een aap op zit, begint hij agressief naar mij te slaan.. Stoere stad apen hier..

Dag 2. We zijn hier met ons hele team(8 mensen die gaan helpen met de meubeltjes). 4 van ons zijn nog student en de rest heeft al zijn/haar eigen meubelbedrijf. We kunnen het goed vinden met elkaar en vandaag splitsen we de groep in twee. De ene helft gaat inkopen doen voordat we naar het kleine dorp Borna gaan in Sindhupalchok, en wij gaan naar de houthandel. De platen Okoumé(tropische platen multiplex die goed tegen vocht kunnen) zijn al vanuit Nedeland besteld, maar we willen nog wat balken meenemen om tafels en kasten te maken. Het is heerlijk om even geen stank te ruiken van straat maar alleen maar zaagsel. We betalen en gaan met de taxi opzoek naar wat gereedschapswinkels. Wat ook komisch is, is dat je hier straten vol hebt van hetzelfde.. We zijn dus opzoek naar de straat van het 'gereedschap'. Elke winkeltje is 2x2 meter en iedereen wijst ons een andere kant op.

Terug in ons hotel en even tijd voor iets cultureels. We bezoeken het stadsdeel Patan, het stadsdeel wat erg getroffen is door de aardbeving. Tempels worden ondersteund door balken bijvoorbeeld en je ziet veel uit elkaar gevallen huizen. In dit gebied zijn zo'n 50 mensen omgekomen door de aardbeving.

Ik ben trouwens gisteren heel toevallig een reisbureau tegengekomen speciaal voor Tibet. Ik heb alle opties met hem doorgenomen en een gids kunnen regelen. Daar valt eens even een zware last van mij af.. ;)

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Emma