Lijiang en haar charme

Na twee dagen Dali, namen we de bus naar Lijiang. Ongeveer twee uur rijden. Ook Lijiang staat op de werelderfgoedlijst. Bij aankomst pakte we de taxi die ons voor 20 yen (minder dan 3,- euro) naar ons hostel Garden Inn bracht. Mooi gelegen aan de rand van de old town.

Ik besloot er even zelf op uit te gaan want ik ben nu, na anderhalve maand op elkaars lip, best wel toe aan wat privacy enzo.. Dus dat deed ik.

Om dit stadje in te komen moet je 80 yen betalen. Ik ontliep de hoofdingangen en was binnen.

Het is hier allemaal zo schattig. De huisjes zijn allemaal hetzelfde gebouwd en twee verdiepingen. De daken hebben krullen en er is veel houtsnijwerk. Ik loop bijna het hele stadje door, straatjes van 1 meter breed, heuveltje op en af, bruggetje over etc. Er hangt hier een erg fijne atmosfeer. Ik drink een ijskoffie op een rooftop terwijl ik luister naar life gezang van...

een Chinees natuurlijk.

Op de kaart zie ik waar ik ben en ik besluit na 1,5 uur maar de heuvel op te lopen. Daar schijnt een mooie tempel te zijn.

Ik betaal 40,- yen entree en loop door een rustig bos naar boven. Ik loop onder duizenden rinkelende glazen bellen, die op de wind geluid vormen. Dan zie ik de tempel, heel kleurrijk en ontzettend veel houtsnijwerk (ik hou van houtsnijwerk ja).

Ik ga naar binnen en loop drie verdiepingen omhoog. En ook binnen is het prachtig. Alleen al om te zien hoeveel tijd en werk er aan besteed is.

Eenmaal boven heb ik 360 graden uitzicht over heel de stad, omgeven door gebergte. De old town is er maar niks bij als je ziet hoe groot Lijiang in zijn geheel is.

Ik loop terug naar beneden, ga op de mooiste plek zitten en bestel het goedkoopste wat er is. Rijst met water.

Er begint weer een Chinees sentimenteel te zingen, ik geniet er een klein beetje van en ga terug naar mn hostel.

Dali, het uitgaansleven en te ontspannen

Aangekomen in Dali, een beetje moe, pakten we de bus naar de Old Town. We hadden nog geen hostel geboekt vanwege het gebrek aan WiFi, maar we gokten het erop! We reizen nu in het hoogseizoen maar dat hadden we al wel gemerkt.

We gingen weer zo'n International Youth Hostel in en gelukkig hadden ze nog plek. Steeds weer als we naar deze Hostels gaan, sta ik versteld hoe schoon, fijn en knus het hier is. Natuurlijk zijn onze bedjes niet meer dan een houten plank maar daar ben ik gelukkig al aan gewend.

We douchten en toen ik m'n kamer uitkwam zat Quinten te kletsen met een Nederlander. Een student aan de TU in Delft en dit was zijn studiereis. We besloten wat te gaan eten in het stadje. Het is een prachtige plek, de huisjes zijn zo mooi! Veel houtsnijwerk maar nu ook veel gericht op toerisme. Zo zitten er hippe tentjes en kun je zelfs brood en banket kopen.. Nou dat heb ik nog nergens gezien in Nepal of China.

We aten hotpot, een typische specialiteit uit Chengdu en het was erg lekker. Het was pittig en er zaten een soort puntige peperkorrels in die je hele mond en lippen doen verdoven. Schijnt dus ook een lekkernij te zijn hier.

Met mijn slappe tong liepen we richting te muziek.

Een druk straatje met gekleurde lichtjes, (veel Chinezen), harde muziek en uit elke tent wat anders, mooie huisjes én last but not least.. dansende Chinezen.

Maar dan op een podium hé! Heel bizar hoe ze zich uitsloofde met verschillende verkleedpartijen en semi westerse muziek.

We gingen er zitten en kregen al gauw bier en sigaretten van onze 'Chinese' buren. We werden elk nummer weer meer verbaast van de dansers op het podium. Eerst waren het drie meisjes verkleed als een soort zwart/witte ninja's, daarna kwamen er twee dikkige mannen met een kokosnoot bikini, dan kwam er een meisje en een veel te hip geklede oude man die gingen zingen op Lady Gaga.. en dit ging maar zo door..

We stonden op om naar de volgende tent te gaan.

Ik koos een rustige tent uit waar een Chinees zich ontzettend aan het uitsloven was op het podium. Hij zong bijvoorbeeld 'what does the fox say' en had goed ingestudeerd op alle 'dingdingding' etc etc. (Als je het liedje kent snap je wat ik bedoel).

Maar het was vooral komisch omdat niemand danste en er maar 8 mensen waren. Dus wij gingen, een beetje flauw, helemaal vooraan zitten en hard applaudisseren.

En dat vond hij leuk, want daarna kwam hij even een biertje brengen en bij ons toosten.

De volgende kwam op, een ontzettende drama act op zeurmuziek.. Echt alle boybands zijn hier niks bij..

De mensen die ondertussen naast ons waren gaan zitten bestelde 6 biertjes en een fles rum voor ons. We schoven de tafels tegen elkaar en maakte natuurlijk foto's met elkaar. We zijn nog steeds niet gewend dat veel Chinezen zo gul zijn maar accepteren het nu wel beter.

We hadden een geweldige avond en liepen lachend de tent uit.

Door veel straatjes hier loopt een schattig beekje met stapstenen. Quinten 'probeerde' naar de overkant te komen en viel er vervolgens vol in. Doorweekt klom hij uit het water en ik kwam niet meer bij. We liepen achter Quinten aan en plots was hij weg..

We haalde nog wat lekkers te eten, en wachtte op een bankje op Quinten. Maar die kwam niet dus gingen we maar terug naar het hostel.

Ook in het hostel was hij niet, en ik Smste of het goed ging.

Hij kon het vast niet meer vinden.. Ik maakte mij een beetje zorgen, vooral met het idee dat hij zijn tas mee had.

Ik ging naar bed, en de volgende morgen zag ik hem met een brak hoofd in de lobby zitten. Die heeft buiten geslapen dacht ik..

En jawel, Quinten deed zijn verhaal;

Hij kon inderdaad het hostel niet meer vinden, moest zijn tas aan Chinezen geven, zag een hotel waarvan de bewaker sliep, is naar boven gelopen, zag wat schone lakens, pakte die en is op het dak gaan slapen.

Ik kon alleen maar denken 'je bent je tas kwijt!' Ik had dit gevoel al en ik baalde enorm!

Zijn mobiel, portemonnee en hostel-sleutels en weet ik veel wat nog meer..

Gelukkig had hij zijn creditcard en paspoort nog wel in het hostel gelaten.. Godzijdank.

Ik vroeg aan de manager wat we konden doen. Ze zei dat ze ons wel wou helpen vertalen bij het bureau, en ik bedankte haar.

Quinten, Quinten, Quinten...

Het Karstlandschap in Zhangjiajie

De trein had uiteindelijk 4 uur vertraging waardoor we 10 uur in een hoekje opgepropt op ons backpack zaten. Vlak bij de w.c. en heetwaterkraan (dat hebben ze hier blijkbaar overal voor noodles e.d.) waardoor we steeds gepasseerd werden door Chinezen en Chinezen en nog veeeel meer Chinezen. Er kwam een moment dat ik echt Chinees claustrofobisch werd. Maar vooral omdat ze 'bijna' allemaal schaamteloos naar je staren.

Het laatste uurtje hebben we in een coupe kunnen zitten wat naar mijn idee prima is als je lawaai van schreeuwende Chinezen, muziek en starende Chinezen kan waarderen.

Er liepen twee Israeliërs langs die we ook in ons hostel al gezien hadden (Omer en Katya). Ze vroegen waar we heen gingen (Zhangjiajie) en omdat we nog geen slaapplek hadden boden ze hun zelfde hostel aan. Daardoor konden we ook de taxi kosten delen die er 50 min. over zou doen.

Ons hostel zou perfect naast het park liggen van het karstlandschap.

We besloten samen door het gebergte te reizen en de volgende dag stonden we niet al te laat op. We wouden de ergste drukte vermijden en dat is dus meestal heel vroeg of juist aan het einde van de dag (vanwege de hitte).

Op straat zagen we al grote groepen langslopen met een gids met microfoon die je wel drie straten verderop kunt horen.

We kochten onze tickets en kregen geen studenten korting met onze pasjes omdat we boven de 23 waren.. En lief aankijken werkt niet want 'regels zijn regels'.

Eenmaal door de poortjes en een scan van onze vinger verder, pakten we een bus die ons wat verder het gebergte in zou brengen.

We stapten uit en begonnen te lopen.

Trappen, trappen en nog eens trappen, we hebben deze dag bijna 4000 traptreden gelopen. En wel in die hitte.. We waren allemaal zeiknat van het zweet.

Wel waren we de enige zo ongeveer omdat er ook een gondel omhoog ging. Dus uiteindelijk boven hadden we een prachtig uitzicht maar natuurlijk ook veel Chinezen.

We gingen opzoek naar een hostel. Veel zaten er vol en velen vroegen belachelijke prijzen (dan alsnog ongeveer 15,-). Maar we vonden een kamer waar ze een extra bed bij wouden zetten voor een schappelijke prijs.

We aten wat en gingen uitgeput naar bed.

De volgende dag gingen we verder. Na hard gezocht te hebben naar een kopje koffie en uiteindelijk een soort koffie kregen, konden we gelukkig weer een busje pakken die ons snel ergens afzette.

We bezochten eerst wat toeristische uitzichtpunten maar liepen daarna alweer gauw alleen.

We liepen niet al te veel trappen op en kwamen op de rug van een berg terecht die we helemaal afliepen. Ze waren bij het aller hoogste topje aan het werk en we mochten niet naar boven. Gelukkig zagen we een klein paadje waar we een beetje voor moesten klauteren en de gele poep moesten ontwijken, maar toen we door de bosjes gekropen hadden, zagen we het aller mooiste en vooral spannendste uitzicht! Want zoals je op die foto's kunt zien, lopen de bergen recht naar beneden. En ik dacht nog wel mijn hoogtevrees onder de knie te kunnen houden..

We hadden een geweldige dag, en dit keer een hostel beneden bij een riviertje met een prachtig uitzicht op de bergen. We zijn nog even gaan zwemmen, eten en weer uitgeput gaan slapen.

Onze laatste dag in het park, hebben we dan toch maar zo'n stomme gondel gepakt. Maar omdat we anders niet qua tijd uitkwamen dus dit telt niet!

Binnen 5 min waren we al boven en we wouden nog wat 'toeristische' uitzichtpunten zien.

Maar, zoals het hier was..

Ik heb nauwelijks kunnen genieten want we liepen hutjemutje achter de menigte aan. We waren het al snel eens dat we de menigte voorbij moesten gaan maar stonden nog versteld hoe ver die doorliep. Op dit punt had Katya het helemaal gehad met die Chinezen en ik eerlijk gezegd ook een beetje. Uiteindelijk liepen we een mooie weg terug naar beneden zonder al te veel anderen. We kwamen bij een riviertje waar we even konden afkoelen voor we weer de bus terug pakten. We haalde onze backpack's op bij het hostel en pakte weer de bus van 50 min terug naar Zhangjiajie. We douchten allemaal in het hostel, aten nog wat en namem afscheid van Katya en Omer. Die namen het vliegtuig naar een andere stad.

De volgende morgen stonden we redelijk vroeg op en pakten een 10 uur lang durende trein met bed richting Kunming. Daar moeten we overstappen op een 6 uur durende treinreis naar Dali. Een werelderfgoed stadje wat heel mooi blijkt te zijn.

Momenteel zijn we aan het pokeren met zonnebloempitten op mijn bed met drie Chinezen.

Een 'speciaal' dagje stad

Vandaag was het weer zo'n ontzettend benauwde dag. We besloten naar de rivier te fietsen maar konden nauwelijks bewegen door het warme weer.

We verbaasde ons nog steeds over de gulheid van Wang Yi, en nadat ik dit verhaal vertelde aan mijn zus vond zij het ook maar vaag. Vervolgens kreeg ik wat blogs te lezen van andere reizigers die opgelicht waren. Dit verhaal paste er best tussen.. Terwijl mijn gevoel dit juist niet had..

We zouden vanavond goed voorbereidt wat met ze gaan eten en ik vond het ineens heel spannend.

Maar goed eerst gingen we naar een langgerekt eiland in de rivier en we smste Wang Yi. Hij zou naar ons toe komen. We koelden ons steeds wat af met de watersproeiers in de perkjes en gingen terug naar ons hostel. En snel daarna kwam Wang Yi met een vriend.

We hadden nog geen restaurant gevonden en Wang Yi zei dat hij ons uitnodigde bij het restaurant van een vriend. Quinten en ik keken elkaar aan en zeiden dat het nu wel begon te stinken. Ook toen we onze gehuurde fiets wouden pakken, schudde zij 'nee' en dat ze via Uber een rit geregeld hadden. Die stond al op ons te wachten maar ik vond het allemaal helemaal niet meer zo leuk. Vooral omdat ik tijd probeerde te rekken en zij zeiden dat we op moesten schieten. We stapten in en ik vroeg wat het kostte, waarop Wang Yi zei 'very cheap, its ok.'

Maar ik had geen zin in geld-afgetroggel en was het wat zat.

Onderweg zagen we prachtig vuurwerk en aan de andere kant zagen we continue grote bliksemschichten. We kwamen aan bij het restaurant 'My Courtyard'.

Nou daar gingen we dan, met een klein zetje in onze rug gingen we naar binnen. Het eten stond namelijk al klaar (ik had goed getreuzeld) maar vond het weer wat appart.

Ik was verbaast over het restaurant, het zag er namelijk super mooi en luxe uit en toen we het eten zagen was ik weer bij bewustzijn. De mensen zijn echt heel lief!

Ok, de avond was nog niet voorbij..

We genoten van heel lekker en speciaal Chinees eten, dronken lekkere thee, lekker bier en een lekker vodkaatje. Allemaal 'Chinese Stylo'.

Het was erg gezellig en na het eten gingen we weer met een Uber auto ergens heen. We stapte uit en Wang Yi huurde twee fietsen.. Maar wacht even.. Een karretje met dakje en twee fietsers zeg maar. Dat als je iemand dáár mee ziet, dat je niet snapt waarom mensen dat doen in hemelsnaam.. Haha, nou het was een erg grappige rit en ook heel mooi want we fietsen om een groot meer heen! Een breed uitzicht op de skyline's van Changsha. We stopten een aantal keren om er van te genieten.

We fietsen verder en ik kreeg ineens het idee dat we niet meer om het meer gingen maar juist verder er van af!

Het was een lege weg langs lege hoge gebouwen.

Quinten pakte zijn gps en mijn richtingsgevoel is officieel niet te vertrouwen..

We dachten nog steeds wel dat dit té mooi was om waar te zijn.

Na onze toeristische fietstocht aten we een ijsje en vroegen we of ze nog zin hadden in een potje pool bij ons in het hostel. En daar waren ze wel voor in! Weer pakten we een Uber auto en in het hostel rende ik naar de koelkast om biertjes te kopen voordat zij het konden doen. We speelden pool en ontmoette de eerste Nederlanders. Gelukkig konden zij er niks van en hadden we wat te lachen.

We spraken met Wang Yi en z'n vriend (wiens naam we nog steeds niet weten/onthouden) af om de volgende morgen samen te ontbijten.

Ze printte een foto van ons vieren en gaven het cadeau.

Wat een geweldig lieve mensen! In het begin wil je steeds wat terug doen en soms ook gewoon iets niet aannemen.. Maar je ontkomt er niet aan dus hebben we ons overgegeven. Wang Yi zei mij een pakketje te sturen met thee etc. omdat het duurder is als ik het zou kopen. Ik bedankte hem en ga hem ook een Nederlands pakketje sturen.

Na het ontbijt brachten ze ons naar het station. Hij kocht een tas vol met eten en drinken voor tijdens de reis. Op het station liepen ze de rijen voorbij om ons ticket op te halen en gingen we door de beveiliging.. We waren wat laat en jawel, daar ging het alarm weer..

Die verdomde kukuri (dik Nepalees mes). Ditmaal was het menens en werd hij ingenomen.

We namen afscheid van Wang Yi.

Hij waarschuwde ons dat niet iedereen zo als zij zijn en dat we extra moeten oppassen.

En wij vertelde hem dat wij wat achterdochtig waren. Dat we blij zijn hen te kennen en dat ze meer dan 100% welkom zijn in Nederland.

Bezweet stapten we de trein in, deze was minder comfortabel want er was geen plek om op onze backpack te zitten en de rit duurt 6 uur. Dus dat is wat ik nu doe, mijn blog schrijven in de trein..

Op naar China!

10augustus vlogen we om 23:30 van Kathmandu naar Kuala lumpur, Maleisië.daar stapten we over op het vliegtuig naar Guangzhou. 2x vlogen we 4 uur en bij aankomst waren we toe aan wat slaap (6uur verschil met Nederland).

Wat een verschil met Nepal... Op de straten is geen vuiltje te bekennen, er zijn verkeersborden, voor elke ingang controleert de bewaking je op explosieven en fouilleren ze je even snel en oja de HITTE. Het lijkt wel burgers zoo maar dan 6x zo erg en mét Chinezen!

Ik ging in een restaurantje zitten bestelde noodles en Quinten ging pinnen. Ik kreeg een lekker bord met jawel: stokjes!

Ik pakte ze wat onhandig vast (dit deed ik thuis alleen soms uit verveling) maar ik klungelde heel wat af! Ik keek voorzichtig om mij heen, of ik geen poppenkast voorstelling was begonnen en kreeg het door schaamte niet op.

We hadden voor 1 piep klein keertje een duur hotel geboekt aan de lake side(20,- pp). Een super mooie locatie, zwembad, schone kamers etc etc..

Helaas was het die avond al wat laat en konden we de volgende morgen niet zwemmen omdat het regende ofzoiets.. Dus pakte we de paraplu en liepen we naar een bus die ons voor 4 yen wat haltes verder bracht.. We verkende een beetje de omgeving, mensen, het eten en pakte de metro naar een museum. Met backpack en al liepen we door het veelte benauwde weer, en ik werd chagrijnig dat we steeds vet ver moesten lopen om over te steken.. Ik wou gewoon ergens wat drinken om ook ff te rusten maar ze zetten hier overal hekken langs de straten.. We liepen maar gelijk 'T mausoleum of the Nànyué king in met het idee dat daar wel een cafeetje zou zijn.. Na 3 keer de trappen op en af te hebben gelopen omdat ze zeiden dat boven drinken was, of ons dus totaaaal niet begrepen.. Had ik het gehad! Wat een ***museum, ***stad, ***land! En gelijk daarna moesten Quinten en ik lachen om de onverschilligheid die ik uitkraamde.

Goed, hoewel ik normaal best wel van de musea ben, zat ik er wat doorheen maar waagde ik toch een poging. We liepen door een 2000jaar oude tombe, met echt fantastische schatten van bevindingen! Het verbaasde mij dat dit ***museum echt heel interessant was. Excuseer..

Daarna pakten we een taxi naar de foodhallen die de Lonely Planet ons aanraadde. O, en niets is hier in Engels, of iets waar je wat uithalen kan.. Alleen Chinese tekens, dus we gingen ergens zitten en wezen twee plaatjes aan wat best oke eten leek.

We kregen koude kip in een bad van olie, (zoute) kruiden, komkommer en pinda's, en een kommetje met ballen. Ik nam een hap van een bal en twijfelde even naar de smaak en de paarse kleur.. Ik kon nog niet vertellen of het lekker was, of dat ik gewoon honger had. Nadat we de kip ophadden waren die ballen niet te vreten..

We liepen weer naar de metro en stonden, aangestaard door Chinezen, 30 min lang tot we Guangzhou South bereikt hadden.

Een ontzettend grote hal, ik denk wel 1km lang, maar ik ben slecht in schatten. Heel hoog plafond waar dus nòg zo'n hal boven bevond! We haalde met gebarentaal onze tickets en liepen heel wat kilometers door de hal. En toen kwamen we achter die tweede hal waar we moesten zijn. Weer werden we gecontroleerd en Quinten moest zijn tas openen.. Ojee ik wist het al.. De Kukuri(dik mes uit Nepal) wat prima het vliegtuig in mocht was nu een object geworden die 3 x gecheckt werd en om gelachen werd door 10 Chinezen die lieten merken ook een zin Engels te kunnen 'don't step out of the car before it stops'

Ik zei, ok thank you, and see you tomorrow.

Na een beetje teleurgesteld en verontwaardigd te zijn, bonden ze het mes gewoon in en mochten we verder! Hiephiephoera!

We gingen met de highspeed train en hadden sta-tickets gekocht (de rest was uitverkocht en dit was goedkoper). We betaalde 42,- p.p. voor 600km. We gingen op ons backpack zitten en al snel begon er een Chinees (Wang Yi) met ons te praten. Of nouja, praten.. Hij typte in zijn vertaal app waar we vandaan kwamen. We hadden toch 3 uur, en namen de tijd om woordje voor woordje te vertalen wat we hier deden, waar we vandaan kwamen en waar we heen gingen. Een andere Chinees begon (goed) Engels tegen ons te praten. Hij was net met zijn vriendin op vakantie geweest en zij moesten ook naar hetzelfde station. Ook kon hij Wang Yi helpen met vertalen.

Wang Yi had Facebook en voegde ons toe. In China zijn alle apps zoals google e.d. geblokkeerd maar hij( en wij) hadden een VPN-app. Daarmee lijkt het alsof je in een ander land zit waardoor je kan opzoeken wat je maar wilt. Hij gaf ons een mobiel en zei dat we daarmee op Wechat contact konden houden. Wij waren verbaast over zijn gulheid en wouden het niet aannemen. We boden hem en de ander met zijn vriendin uit om de volgende dag ergens wat te gaan eten. We vroegen ze om lokaal eten, en wat we sowieso 'moesten' proberen. We zouden contact met de houden over de mobiel. Wang Yi stapte een station eerder uit en wij gingen verder naar Changsha. Xiong Tao vroeg hoe we naar ons hostel gingen en raadde ons af om met de taxi te gaan omdat dat in de avond erg duur was. Hij zei dat we met de bus of trein konden gaan maar dat hij ook zijn vader ging bellen of we door hem gebracht konden worden. Dat vonden we super aardig! Eenmaal op het station zei hij dat het mocht en we liepen mee. We zagen een dikke Range Rover en vroegen of dat zijn vader was. Hij zei dat het zijn chauffeur was.

Dus daar zaten we dan, in de duurste auto werden we naar het goedkoopste hostel gebracht. Ik zat voorin en zag hoe hij met zijn dikke bak overal voorrang nam (in Nederland zouden we dit 'asociaal' noemen). Xiong Tao verontschuldigde zich en zei dat hij liever had dat hij voorzichtig reed.

Eenmaal bij ons hostel (New Youth Hostel), bedankten we hem en gingen naar ons kamer. Het is een ontzettend leuk en hip hostel met een pool -en voetbal tafel, airco en best wat privacy in onze kamers d.m.v. gordijntjes.

Ik ging rond 3:00 naar bed nadat ik mn blog geschreven had en sliep de volgende morgen sinds tijden uit.

Toeristelen in Pokara

De volgende morgen zijn we zo snel mogelijk gevlucht uit het vieze kamertje en aan de lake side wat gaan ontbijten. We hebben een bootje gehuurd en zijn het meer opgegaan. Een prachtig uitzicht en zonnig weer.

We zijn gaan slapen in een Monastery, waar we als enige toeristen tussen alle lama's aten. Ook woonde we een Tibetaans gebet bij wat heel bijzonder was en een beetje slaapverwekkend. Een Lama vertelde hoe weinig cultuur er nog over was in Tibet maar moedigde ons zeker aan er heen te gaan.

De volgende dag hebben we ons flink als toeristen gedragen. We huurde twee scootertjes en hebben twee grotten bezocht. Het verkeer even écht ervaren want ze rijden hier links en we hebben goed leren toeteren.

We kropen in de grotten door de klei om zo honderden vleermuizen te zien. Er vlogen er wel drie tegen Quinten zijn hoofd aan, en onze handen en voeten zaten onder de vleermuizen kak. Daarna hebben we nog een grote waterval bezocht.

In de avond liepen we door de grote straat om ergens een biertje te gaan drinken. We hoorden Indiase muziek, dachten cultureel te zijn en gingen naar binnen. Eenmaal binnen zagen we een mooi gekleed stel op een podium dansen. We wouden ergens gaan zitten maar moesten perse voor het podium zitten. Dat vonden we een beetje gek, en het bier was duur dus we bestelde er maar ééntje. Het stel liep af en er kwam een pikant geklede dame het podium op die een beetje suf voor ons ging dansen. Een dronken man liep naar voren en gaf haar geld.. En toen ik om mij heen keek, zag ik de serveersters ook de mannen vergezellen.. Ik schoot in de lach en we vonden het wel mooi geweest. Het waren voornamelijk mannen uit India en ik vond het naar om te zien dat ze wel wat respectloos met hen omgingen.

Toen kwamen er twee toeristen ook wat verdwaast binnen, en nog voor ze zaten kotste er een man over hen heen..

We besloten maar te gaan.. (Gelukkig hebben we het filmpje nog) ;)

Onze laatste dag in Pokara deden we zeer rustig aan. Het was stikheet en we huurde voor de hele dag een bootje en zijn gaan zwemmen.

De volgende morgen vroeg pakten we de tourist bus terug naar Kathmandu. Een zeer aangename reis en ik genoot erg van het uitzicht. We reden zo'n beetje de hele rit langs een brede rivier met veel gammele hangbruggetjes.

Zonder problemen en 'op tijd' kwamen we in Kathmandu aan.

Dagje 'local bus' naar Pokara

Dus, Quinten en ik pakten een taxi naar het busstation. Aangekomen en nog ìn de taxi begon er al een kind te onderhandelen met de taxichauffeur waar wij heen moesten en hij zou ons wel brengen. Ik had hier totaal geen zin in, schudde nee en liep de andere kant op. Natuurlijk volgde hij ons en ik zei nog 3 maal dat ik wist wat ik deed. Op het station was het een totale drukte, naar mijn idee alleen maar 'hosselaars' die toeristen wilden helpen voor wat roepies.. Ze kwamen ook met z'n alle naar ons toe, alsof 't journalisten waren. Maar goed, niks aan de hand want ik heb nog nooit van een Nepalese dief gehoord. Bij een van de 50 loketten kochten we twee tickets voor Pokara, 'local bus'. Zeg maar 200 roepies goedkoper dan de toeristenbus die niet overal stopt, airco heeft en niet meer mensen dan zitplaatsen. En jongens, 200 roepies is minder dan 2,- euro.... Maar we gingen voor de ervaring laten we maar zeggen.

Er stonden ongeveer 50 bussen, van die versierde uit India geïmporteerd en ergens op de bus moest een nummer staan.. Een man hielp ons de bus te vinden en hoefde er geen geld voor ( ik denk omdat hij mijn gezicht had gezien). We vertrokken al een half uur later dan gepland omdat de bus nog niet vol zat. Daarna reden we langzaam door een drukke winkelstraat en ging een groepje 'hosselaars' de straat op om mensen binnen te krijgen. Dit duurde ook zo ongeveer 1,5 uur.. We gingen verder en kwamen in een file terecht. Het is ongeveer 200km naar Pokara en we hadden zo'n 6/7 uur gerekend. Maar goed, het was benauwd in de bus en er lag al een dikke laag stof op mijn gezicht want ze kennen hier geen roetfilters. De bus stopte voor een korte pauze en we gingen verder.. Een aantal uren later stopten we voor het avondeten. Dal bhat, wat een verassing en we aten Nepaly styl met ons rechter hand. Er begon een vrouw te schreeuwen tegen de buschauffeur en de ruzie wilde maat niet stoppen. Ik snapte er geen bal van, alleen dat ze 'police' zei. Na een uur werd duidelijk dat ze bijna thuis was en niet nog wou wachten om te eten. Ik snapte dit hele circus eromheen niet echt maar de politie kwam en de vrouw, én buschauffeur met passagiers moesten mee naar het bureau. Dus daar gingen we dan, en het geschreeuw ging nog zo'n 2 uur door. Nu ging het verhaal dat de vrouw dacht dat ze bestolen was van haar gouden ketting, maar veel Nepalezen dachten dat ze dat loog. Om 23:00 konden we eindelijk weer die bus in. We hadden een jonge lama ontmoet die ons vergezelde en wat tips gaf. Want we hadden nog geen slaapplek en het was nog zeker wel 2 uur rijden. Om 1:30 stapten we uit na een busrit van 12,5 uur bij een taxistation en vroegen de taxi of hij ons naar een cheap hotel kon brengen. Het zou 800rs zijn en dat klonk als een goed hotel als we nagingen dat het niet veel scheelde met eerdere bezochte hotels. Maar dit was net even anders.. Het was 2:00 uur, de hotelbaas kwam chagrijnig uit zijn bed en liet ons een kamer zien. Ik liep er even snel doorheen en zei dat het O.K. was. En toen ik mijn tas wou pakken zag ik al een kakkerlak op de deur zitten. Op mijn kussen lag kak en ik zag nog wel veel meer..

Ik installeerde mijn klamboe, poetste mijn tanden en toen ik terug kwam zat er al een kakkerlak IN mijn klamboe tentje..

Oke, even rustig ademhalen.. Ze doen toch niks..

Ik ben in mijn klamboe gaan staan, heb alles samengeknoopt en ben er op gaan liggen. Heb dit verhaal getypt in mijn mobiel en halverwege in slaap gevallen.

Want dat ging best even lastig met al dat geluid die de kakkerlakken maken bij mijn hoofd.

Bhaktapur stad en Nagarkot

Terug in Kathmandu, nog twee dagen. Vandaag was Vicky jarig en Asok en Iso namen ons mee naar de meest foute tent(die zij geweldig vonden) van Kathmandu; Club Ibyza. Het contrast tussen hier en in het dorp was zo groot dat we in de lach schoten.

De volgende dag hadden veel van onze groep al een vlucht terug en gingen Daan, Vicky, Roy, Quinten en ik naar een plek niet ver van Kathmandu. Het was een heilige plek waar overledenen werden verbrand en in de rivier geveegd werden. Het gebeurde heel traditioneel maar ook aan de lopende band. Ik moest soms mijn gedachten even omzetten van het verbranden van lichamen in de open lucht, naar dat het een heel mooie manier van afscheid nemen is.

Aan het einde van de dag zwaaiden we Roy uit op het vliegveld en gingen wij verder, naar Bhaktapur. Een oer oude stad uit de 15e eeuw. We zagen veel ingestorte gebouwen en huizen maar konden hier even tot rust komen.

Na twee dagen Bhaktapur namen we de local bus naar Nagatkot. Een prachtige omgeving met veel natuur, en we merkten dat we dit veel meer waardeerden dan de steden. We liepen de heuvel op en zagen een prachtig uitzicht van het himalaya gebergte! Adembenemend!

We sliepen met z'n 4en in 1 kamer voor 2,50 per nacht. Bizar als ik mij realiseer dat ik nu al zo gewend ben aan koud water, hurk-w.c.'s waarbij je je papier in de prullenbak moet gooien, smerige kamers en geen stroom. Dat is hier zo'n beetje altijd..

Vanuit onze kamer hadden we het mooiste uitzicht over Kathmandu! De lampjes van Kathmandu vonkelden, en ik kon er uren naar blijven kijken.

De dag erna pakten we onze backpack en zouden we naar Sencou lopen (zo'n halve dag). Het was erg warm, de zon scheen maar konden soms verkoeling vinden in watervalletjes en beekjes. Halverwege hoorde ik hondengeblaf op mij afkomen. Ik keek op en er rende twee honden met hun tanden bloot op mij af.. Ik schrok zo erg dat ik met backpack en al omviel als een onhandig kind. Gelukkig riep er een Nepalees iets en rende ze mij voorbij. Ik moest daarna zo hard de adrenaline eruit lachen, er was niks aan de hand! ;) Een mooie wandeling en in de avond kwamen we dan aan.

Weer betaalden we 2,50 per nacht p.p.*** (Moet ik er wel bij zeggen). we kregen roomservice, aten momo's en deden nog een potje kaarten.

De volgende morgen zijn we gaan zwemmen bij een riviertje in de buurt. Dat was ontzettend fijn! Ze zon scheen, er waren watervallen, rotsen en veel beplanting. Ook zo'n beetje het hele dorp kwam kijken..

Daarna begon het te kletteren en hebben we de bus terug naar Kathmandu gepakt. De laatste avond nu met Vicky en Daan.. Die vertrekken morgen naar India en wij (Quinten en ik gaan dan naar Pokara). We waren allen moe, hebben nog een drankje gedaan en zijn vroeg gaan slapen.